NT2-II Voorbereiding

Wat veel heb ik uiteindelijk hier in 2013 geschreven! Drie jaar later, ben ik bezig met het voorbereiding voor de NT2-II exam.

Het is wel moeilijk, en soms ben ik erg moe. Op mijn werk moet ik veel denken en praten. Als ik thuis kom moet ik het boodschappen doen en koken. Soms moet ik ook schoonmaken. (Want in een slordig huis voel ik me niet zo lekker.) Daar intussen moet ik nog een tijdje apart om te studeren zetten. En op de laatste moment van de dag zit ik lekker op de bank met mijn liefde een programma te kijken en over de dag te praten (bijna altijd in het Nederlands.) Maar toch ben ik moe.

Ik weet dat het gaat wel lukken. Ik weet dat ik goed voorbereid ben voor de examens. Maar toch heb ik een gevoel van gebrek. Weet ik voldoende preposities combinaties? Kan ik een nieuw woord nu alleen door het context begrijpen? Zou ik alleen maar in het Spreken examen babbelen? Die laatste geef me angst. Ik ben niet van korte zinnen maken en naar de punt gaan… daarin ben ik zeker geen Nederlander.

Het is wel spannend. En ik geniet van mijn studietijd. Ik was altijd een wiskundig meisje wie van alles wilde leren. Maar nu werd het nog een keer serious. Ik moet die examens halen als ik hier willen blijven. Dus voel ik me een beetje onder druk gezet. Maar dan denk ik over na, als ik klaar ben, heb dan meer tijd om aan astronomie te besteden, eveneens aan boeken en tekenen. Ik kan gewoon terug naar mijn grote liefdes gaan. Toch ik een beetje moe ben, wordt het makkelijker, spreek ik sneller, denk ik en droom ik in het Nederlands. Toch merk ik het verschil en dat is van waarde. Desondanks hoe moe ik ben, ga ik door. Ik kan het, juist net als die droom die me geinspireerde om hier naartoe te durfde komen.

een wereld vol met verhalen

Ik moet toch iets schrijven. Deze dagen ik werk en lees. Als ik moet s'avonds werken, dan ben ik alleen de rest van de dag. Dus gebruik ik die tijd om mij boeken te lezen en op mijn blog te schrijven. Ik heb veel dingen waar over wil ik graag schrijven maar ik weet niet waar moet ik beginnen. Eigenlijk moest ik over de krant schrijven en moeilijke woorden leren. Maar daar heb ik geen zin voor.

Ik ben gewoon blij dat ik tijd heb om mijn eigen dingen te doen. Om veel boeken te lezen. Meer Nederlands leren. En misschien ook om te tekenen, maar niet nu. Maar daar heb ik veel tijd voor. Met mijn baan gaat het goed, het is altijd druk en leuk. Ik praat veel met verschillende mensen en doe ik verschillende dingen. Gisteren heb ik geleerd door een collega hoe moet ik de nieuwe drank verkopen. Dat was echt leuk om te doen en ik heb 6 van de 5 die ik gezegd dat ik zou verkopen.

Eigenlijk soms ben ik bang voor de bar, maar beetje bij beetje krijg ik meer zelfvertrouwen achter de bar en dan word het leuk. Als ik cocktails moet maken, nu kan ik bijna alles van onze cocktail maken zonder twijfeling. Ook met leven, nu durf ik aan mensen gewoon te praten of zeggen als ik iets niet goed vind. Ik geloof dat door mijn baan de wereld is niet meer vol met vreemdelingen, maar met leuke mensen met veel verhalen.

Ik ben terug!

Ik moet eigenlijk iets schrijven. Mijn tekeningen zijn klaar en nu moet ik terug naar Nederlands leren komen. Ik weet echt niet waar moet ik beginnen. Toen dacht ik, tja, dan moet weer in mijn blog schrijven. Maar waarover eigenlijk? Ik kan al veel Nederlands gebruiken. Op werk krijg ik veel Nederlanders en ik probeer altijd Nederlands te praten. Soms lukt het niet, maar ik probeer wel. Meestal als ik moe bent of veel engels gepraat heb. Dan is mijn brein nog in engels mode. Ik heb nog last van de uitdrukkingen maar dat komt goed. Ik leer nieuwe worden elke dag in het hotel. (Daar moet ik nog een stuk van schrijven.) Net als borg, of... jus d'orange... die eigenlijk een frans woord is, maar volgens mijn vriend echt veelgebruikte is. Ik heb een soort van ruzie van gemaakt omdat ik heb het nooit, in al meer dan zes jaren, gehoord. Ik vind het raar als iemand naar mij in het hotel voor een jus d’orange vraagt. Waarom niet ‘sinaasappelsap’? Tja, het is korter, maar het is frans! Zulke dingen vind ik hier raar... zelf als in alle boeken die ik gestudeerd heb leer ik ‘sinaasappelsap’.

Volgende jaar wil ik graag de NT2-II examen doen. Want ik weet dat NT2-I makkelijk voor mij zou zijn. Ik vind het mooi als ik mezelf uitdagen. Daarom moet ik mijn vocabulaire uitbreiden. Maar daarvoor moet ik een plan hebben. En daar kom ik vast zitten. Waar moet ik beginnen? Ik weet wel dat de krant zou veel helpen. Maar soms vind ik dat saai... De tijdschrift zijn meestal te makkelijk. Dus, waar dan? Zou ik een lijst maken van moeilijke woorden? Hoe weet ik dat die veelgebruikte zouden zijn? Waar moet ik die woorden gebruiken om zijn niet te vergeten? Ik wil graag romans boeken proberen maar mijn hoofd doet altijd pijn na tien minuten. Maar mischien dat moet ik. Tien minuten per keer. En veel meer hier schrijven. Dat zal ik doen.

Ik Geloof…

Dit is een moeilijke stuk voor mij om te schrijven maar zo kan ik woorden dat ik meestal gebruik leren.

Ik weet het niet of het duidelijk is dat ik in alles geloof totdat je aan mij kan bewijzen dat het niet waar is. Maar tja, dit is zo en zo ben ik. Toen ik een klein kind was, mijn moeder leerde ons veel over engelen en geesten, over God en nog wat. Door mijn leven heb ik veel rare dingen meegemaakt. De meeste herinneringen zijn echt mooi en belangrijk voor mij. Ik geloof in engelen, niet zoals die van de bijbel, maar een energiek wezen, en ik geloof dat ik engelen heeft heb gezien. Dat op bepaalde momenten engelen heeft hebben mijn leven gered.

Toen ik drie jaar oud was, gingen we naar een speciale plek waar wonderen zouden gebeuren. De zon danste, dat zouden de mensen zeiden . Maar ik herinner veel meer dan een dansende zon. Ik stond dicht bij mijn moeder en iedereen keek naar de zon als het van verschillende kleuren werd. Maar ik zag iets anders vooraan de zon. Een mooie vrouw met opende armen aan mij kijken. Ik dacht toen dat iedereen zag wat ik zag en dat was normaal voor mij. Maar jaren later vroeg ik mijn moeder af. Zij keken zagen alleen maar aan de zon, een en geen vrouw.

Toen ik tien jaar oud was, lag ik op mijn bed. Mijn opa was ziek in de ziekenhuis. Mijn grote zus sliep meestal met een witte "Precious Moments" slaapjurk. Die nacht, ging ik naar de WC. Als ik terug kwam ik zag ik dat mijn zus ook wakker was (dat dacht ik). Ik lag weer op mijn bed maar dan zie ik dat de persoon geen zwarte haar had. En toen ik naar mijn zus' bed keek zag ik dat ze nog in slaap was. Ik keek terug naar de deur, de figuur vlotte. Het was bij de deur en dan verdween het. Ik deed trok mijn deken boven mij op over mijn. Ik was bang, maar later viel ik in slaap. Een paar dagen later, was mijn opa dood. Ik geloof dat het was hem was, en dat hij wilde alleen maar 'doei' wilde zeggen.

Toen ik dertien was sliep ik in de mijn kamer met mijn zusje. Ik was door een nachtmerrie wakker geworden. Daarna begon ik om te bidden want zo om nachtmerries weg te houden heb ik geleerd. En op dat precies moment alles ging stil (we sliepen allemaal met de radio aan). Er was een luid wind neus. En voelde ik warm. Ik zag hoe iets schijnt naast die kant waar ik warmte voelde. Maar ik zag niet zo goed omdat ik bang was. Op de andere kant van de bed zag ik nog meer licht. Het was zo mooi en goud. Die, geloof ik zonder duidelijkheid, waren engelen . Alleen maar een stralende goudde licht die mij warm maakte. De engel zeg iets aan mij die ik voor mezelf wilt houden. Maar het maakte mij beter. Zijn laatste woorden aan mijn geest waren "that is all". Ik hoorde de wind weg gaan en daarna de radio was terug aan. Ik keek helemaal rond mij. Maar nu waren zij weg. Ik voelde me blij en daarna kreeg ik nauwelijks meer nachtmerries.

Deze zijn drie van veel meer gebeurtenis die ik meegemaakt heb. Daarom geloof ik alles tot je aan mij kan bewijzen dat het niet waar is. Daarom zeg ik dat mijn leven zo magisch is en alles liefde is.

Over Dode Vogels: Waar zijn zij?

Dit is een kleine essay.

Er zijn helemaal door bij de honderd. Er zijn groot, klein, kleurig, donker, en wat al niet. Je ziet hun vliegen en spelen, over het water, over het straat, over het dak, en waar dan ook. Maar elke keer, als ik naar hun kijk, vraag me altijd af, ‘waar zijn de doden vogels bij?’ Ik kon nooit de antwoord voor deze vraag vinden. Vandaag, hoe dan ook, beslist ik om even door het internet te zoeken. Waar zijn alle die doden vogels en hoe komen zij tot het eind van hun leven?

Met olifanten zijn er onderzoeken rond hun rouwproces. Als een olifant is om hun leven gekomen, zie je de andere olifanten van de troep huilen, verdrietig en ook zie je zij als zij de overleden olifant begraven. Het is nog niet duidelijk of die olifanten gaan bij hun zelf naar een olifanten grafveld of niet. Met dolfijnen hebben de onderzoeken een rouwproces ook gezien. Als een dolfijn dood gaat, dan blijven vanaf een par tot een dozen of meer bij het kadaver. Zij laten niemand dichtbij hem. Als een vogel probeert de dier te eten, dan schrikken de dolfijnen de vogel weg.

Ik had niet veel onderzoek gevonden dat over het dood van vogels ging, maar het was van mijn idee dat vogels gingen ook ergens zodat zij kunnen aan hun zelf doodgaan. Want ik heb bijna nooit een vogel dood op de straat gezien. Die paar dat ik dood zag waren door een glas, of misschien een dier, or iets anders. Maar dan denk ik over de oude vogels, waar zijn die eigenlijk? Op deze link heb ik een mooi statistiek kaart eindelijk gevonden. Volgens de kaart het meeste vogels gaan dood vanwege glazen ramen. Andere reden kunnen katten, kabels, auto’s (maar ik denk dat kan ook onder ramen gaan) en pesticide zijn.

In conclusie, de meeste vogels slaan tegen glazen ramen en daarna worden zij door katten gegeten. Als het over oude vogels gaat, of naturel dood, weet ik nog niet precies. Maar er zijn spraken van zulke vogels dat naar een veilig plaats gaan tot zij beter voelen of zij dood zijn gaan. Ook zijn er sprake dat er zijn niet zo veel oude vogels, want het is moeilijk met die risico’s om oud te worden.